SOBAYA ÖZLEM,

Çıtır çıtır, odun sesini, ateşin etrafa verdiği sıcaklığı, üzerinde kızartılan ekmeğin vita yağla buluşmasını, üzerinde kaynayan çaydanlığın fokurtusunu ve o çaydanlıkta demlenen çayın tadını özledim. Kuzune sobasının içine atılan patatesleri tadını özledim.

Sobadan çıkan ateşin sesi, rüzgarda savrulan yaprakların hışırtısı bazen de yağan karın sessizliğini özledim. Serçeler, sığırcıklar, güvercinler konardı bahçeye, onlarla konuşmayı özledim. Sobanın ninni söyleyen gürültüsü özledim.Küllerini özledim.

Dünya değişti, teknoloji gelişti. Teneke sobaların yerini döküm petekler aldı. El değdiremiyorum peteklere, ama ısıtmıyor evimi, ısıtmıyor yüreğimi. Yakıyor elimi, değdiremiyorum ama yüreğim buz gibi ısıtmıyor.

Petek üzerinde, ekmek kızartayım diyorum, kızartmıyor, kızartmadığı gibi ısıtmıyor.

Peteğin üzerinde çay demleyeyim diyorum, demlenmiyor.

Buram buram terliyorum, ama bir türlü ısınamıyorum.Isıtmıyor içimi, ısıtmıyor.

Sesini duyayım diye, peteğe dayıyorum kulağımı, ses vermiyor, sessiz sanki kimsesiz.

Sobanın öylesine büyük bir gücü vardı ki, otorite abidesi gibi, etrafına herkesi toplar, sesini dinletirdi. Etrafına toplar ve paylaşmayı öğretirdi bizlere.

Mandalina ve portakalın kabuklarını, üzerinde pişirmeyi ve onun kokusunu özledim. Çekirdekleri çitledikten sonra, sobada yakmayı özledim.

Üzerinde pişen tarhana çorbasının tadını özledim.

Sağlıcakla kalın.