bir soluksun yaşıyorsun uzak uzak

bu daha ölmemişsin demektir

önce bitir bu şarkıyı

bir bardak doldur huzur

-hiçbiri açmıyor mu seni-

ve git bu gelmediğin yere

kurtulamayan--nedeni bu

   "Aşk örgütlenmektir,bir düşünün abiler..." diyerek abiliği ve aşkı benden yıllar önce aynı cümleye sığdıran Ece Ayhanın güzel bir şiiriyle yazıma başlangıç yapmak istedim.Kader ağacı olmaya isyan eden ,hem kadere inanıp hem kaderin elinden kurtulmaya çalışıp ,kurtulamayan nedeni bu olanlara yazmış şair bu şiirini.Bense ortalamaya ve sıradanlığa teslim olmayana yazıyorum bu yazımı.Söylemek istediğimi cesaretimi toplayıp bir türlü söyleyemediğime....Hepimizin vardır böyle anları, hayatında bir bardak huzuru doldurup kendini yaşamın zevklerine bırakamayan,kurtulamayanlara takılıp,kapılıp kendi pozitifliğinize onu çekmeye çalışırken onun negatifliğinde boğulduğunuz anlarınız...hepinizin vardır...İşte bu yüzden bu yazımı yenilmekten korkan mücadeleci insanlara yazıyorum.Hayat bazen bize yuvarlak bir odada köşeye oturmak gibi gelebilir.Yenilmekten ve kurtulamamaktan korktuğumuz,mücadeleden yorulduğumuz zamanlar pek çoktur.....Ve bunu yaşamak kadar birine söylemekte zordur.

    Peki bu mücadelenin içinde korkularımızla yüzleşirken yanımızda kimi isteriz...Bizi seveni mi bizim sevdiğimizi mi? Şimdi büyük bir denize taş atıyor gibiyim.Ufacık halkalar oluşuyor önce,sonra hiçbir iz kalmıyor geriye...Ve benim elimde o kadar atacak taşım da yok.Çünkü karşı tarafın yenilgisi mücadelesi kavgası sürerken benimki de devam ediyor.Hayatımız hep böyle incelikler yüzünden kalınlaşıyor.Sonra bu kalın hayatta uzatıyorum elimi , görmüyor.Bir bardak huzur doldurmak zor geliyor.Kurtulamayana nedeni bu..Söylenmiş sözler,veya söylenmemiş ama söylenmiş gibi ortada duranlar....unutulamayan benim de nedenim bu.Bütün bu nedenler aramızda dururken içimizdekini söylemeye fırsat bulamıyoruz.Belki gerek görmüyoruz.Belki ikimizin içindende aynı şeyler geçiyor-tabii ki bu sadece bir umut- Tek sorun aynı anda geçirirp aynı anda dışa vuramıyoruz.Peki dışa vurduklarımız.Öfkemiz,çoğu zaman sitemimiz,bambaşka bir dilde yazılmış bir şarkı bile bizi bu kadar anlatırken biz niye anlatamıyoruz.Niye yaşayamıyoruz.

     Arkadaşlar var bir de kimi olmaz öyle der aklınızı çeler,kimi dedikodunuzu çıkarır sizi ortamdan eler,kimi amaaannnn konuş söyleyiver ne olursa olsun der.Birileri oniki saat uyurken siz oniki saat düşünürsünüz.Oniki saat uyuyan o uykudan uyanır bir laf eder en başa dönersiniz.O uykudan uyanır da sizin duygularınıza hiç uyanmaz deliye dönersiniz.İşte dostlar bu yazım hayatta savaşırken yenilmekten ve kaderin elinden kurtulamamaktan korkarken sizi yenilgiye uğratan, siz onu sevmek  için deli gibi beklerken mesafe koyan, sizi oyundan kenara alan birine yazıldı.Sizin de vardır eminim böyle eğitime ve sevilmeye dirençli sevdikleriniz.Şimdi birşey istiyorum sizden bu hayatın zorluklarıyla kabuğunu çok kalınlaştırn insanları sevmeye devam edelim.İçimizdeki umudu hiç öldürmeyelim.Yaşayanın nefesi bizden uzak uzak solunuyorsa da biz buna dertlenmeyelim, yaşadığına şükredelim. Karşılıksızlığın, sevmenin  zorluğunda yok olmayalım.Sevdikçe güzeliz, sevildikçe iyiyiz.. Bunu iyi bilelim.

    Son olarak Jason Mıraz içime su serpen şarkısında kulağıma birşey fısıldıyor.If I should be so bold( Eğer çok cesur olmam gerekirse) I'd ask you to hold my heart in your hand( Kalbimi elinde tutmanı istiyorum)Sevgiyle....