Olayın dehşet verici ayrıntıları ortaya çıktıkça yürekler daha da dağlanıyor. D-650 kara yolunda iki kamyonet arasındaki çarpışma o kadar şiddetliydi ki, bir araçtan fırlayan stepne adeta roket gibi havalandı ve doğrudan Hilal’in üzerine çarptı. Çarpmanın şiddetiyle genç kız metrelerce savruldu. Yoldan geçenler çığlık çığlığa koştu, ama artık çok geçti…
Hilal’in ailesi ve arkadaşları yıkılmış halde. “Nasıl olur? Sadece yürüyordu… Bir adım attı ve bitti!” diyen yakınları gözyaşlarına boğuluyor. Ama asıl yürekleri yakan, Hilal’in yıllar önce en yakın arkadaşı Ece’ye yazdığı o mektup… Sanki geleceği görmüş, sanki ölümün soğuk nefesini hissetmiş gibi:
“Ece, ben bu satırları yazarken biraz olsun ağlayacağım. Sen hep gül olur mu? Bir gün büyüyeceğiz. Seni bir daha görememekten o kadar çok korkuyorum ki bir bilsen. Yarına sağ olacak mıyız onu bile bilmiyoruz. Belki beni unutursun ama ben seni kalbimde taşıyacağım.”
Bu satırlar bugün herkesin dilinde. Sosyal medyada paylaşıldıkça binlerce kişi aynı cümleyi yazıyor: “Sanki bunu yazarken sonunu biliyordu…” 25 yaşında, hayalleri yarım kalan, gülüşü yarım kalan bir genç kız… Geride kalan annesi, babası, kardeşleri ve Ece için artık sadece bu mektup kaldı.
