60-70-80 li yıllarda büyüdün,nasıl oldu da  hayatta kalmayı başardın?

 

- Arabaların emniyet kemerleri ve başlıkları yoktu, hava yastıkları kesinlikle yoktu.

 

-Bebek yatakları ve oyuncaklar renkliydi. En azından kurşunlu muhtelif zehirli maddelerden boyanmıştı.

 

-Prizlerin, araba kapılarının, ilaç şişelerinin ve kimyasal ev temizleyicilerinin kapağında emniyet kilidi yoktu.

 

-Steril su şişelerinden değil de, bahçe hortumlarından yada muhtelif kaynaklarından su içiliyordu.

 

-Oyun oynamaya çıkmanın tek şartı hava kararmadan eve dönmekti.

 

-Cep telefonları yoktu, kimse nerelerde gezdiğinizi bilmiyorudu. (inanılmaz değil mi?)

 

-Okul öğleyin bitiyordu ve öğle yemeği için eve geliyorduk.

 

- Bir sürü yaramız, kırılmış kemiğimiz, kırılmış dişlerimiz vardı ama kimse bunlar için mahkemeye verilmiyordu. Kendimizden başka kimse sorumlu değildi.

 

-Bolca pastalar ve tatlılar, tereyağlı ekmekler yiyor , gerçek şekerli içecekler içiyorduk ama hiç kilo problemimiz yoktu, çünkü hep dışarıda oynardık. Aktif olarak

 

-Dört çocuk bir bardak limonatayı paylaşıyorduk, üstelik aynı bardaktan, kimse bundan dolayı ölmüyordu.

 

-Bilgisayarımız, bilgisayar oyunlarımız, chat odalarımız, cep telefonlarımız yoktu ama bir çok arkadaşımız vardı.

 

-Yürüyerek çok uzaktaki arkadaşımızın evine gidebiliyorduk ziyaret için, kapıyı çalıp yada çalmadan direk girip arkadaşımızı oyuna davet edebiliyorduk.

 

-Arkadaş grubumuza yeni biri eklendiği zaman psikolojik travma geçirmiyorduk.

 

-Sınıfımızda bütün öğrenciler başarılı değildi. Sınıfta kalabiliyorlardı. Ve kimse bunun için psikoloğa gönderilmiyordu, paşa paşa tekrar aynı sınıfı okuyordu.

 

-Özgürlüğümüz, üzüntülerimiz, başarılarımız, görevlerimiz vardı. Ve herkes  bunlarla yaşamayı öğreniyordu.

    Belki birçoğuna göre sıkıcı bir yaşam tarzı gibi gelebilir ama geriye baktığımızda mutlu çocuklardık, kimsede bunalım, stres, travma gibi sorunlar yoktu. Şimdi kendi çocuklarımızı dışarıya bırakmaktan ürker hale geldik.